En toen was er plots niks meer…
Hopen dat dit snel opgelost raakt!
*!* HEET VAN DE NAALD
Na een vol uur nagelbijten en angstzweet afdeppen (en ook wel een mailtje sturen naar suspendedATtwitterDOTcom), sprong het icoontje van Tweetie plots weer op blauw. Dat betekent een automatisch refreshingske. En dat betekent dus dat ik weer mag kwetteren!
Voorlopig wel nog geen uitleg of verontschuldiging whatsoever gekregen van Mister Twitter Almighty…
Tot over 2 weekjes!
Ohja, we gaan naar:
De plaats waar deze pose vaak wordt aangenomen,
de brug waar deze ‘love locks’ hangen,
de stad die dit plein + toren bezit,
alwaar dit schouwspel zal plaatsvinden.
En ook naar dit prachtige dorpje,
om er te gaan rondsjeezen met deze gemotoriseerde vriend.
Ciao!
en wij zijn de ballekes”, zei mijn lief deze week nog toen we waren aan het filosoferen over hoe het leven voorbijvliegt.
En het vliegt. Manmanman toch. Ik ben begot nog groen achter m’n oren en ik besef dat al zo hard. En deze week eens zo hard:
:: Mijn tweejarige kotcarrière is ten einde gekomen. Ik miste het nooit echt op de momenten dat ik thuis zat, ik vond het nooit spijtig wanneer ik vrijdags naar huis moest, ik heb er geen keisupergoeie vrienden voor het leven gemaakt. Ik was er dus nooit echt zwaar van onder de indruk op het moment zelf. Ik vond dat maar normaal, ge gaat een tijdje ergens anders in een kamertje wonen, om daar te studeren. (Misschien ligt het ook aan mijn Erasmus-ervaring. Dan was Hasselt wel een tikje minder indrukwekkend dan Zweden.)
Pas op, niet dat ik er niet graag zat. Verre van zelfs. Ik heb ervan genoten. Maar zoals ik dus al zei, niet superuitbundig enzo.
Maar deze laatste week, die heeft toch wel een kropje in m’n keel doen komen. Beseffen dat ge uw persoonlijk buitenverblijfje aan het leeghalen zijt, om weer onder een dak te gaan leven met mama en papa en zus. Jakkie. En al die zotte vriendjes achterlaten, en die keuken waar ge uwen afwas al eens een weekje uit het oog kon verliezen, en die vloer die toch wel verdekke hard kraakte. Ik zal het missen.
:: En morgen, morgen komt mijn zesjarige weekendjobcarrière aan zijn einde.
Manneke toch, zoveel avonturen die we daar meemaakten!
Zoveel (uit)gelachen, zoveel gebleit.
Zoveel gezongen, gebabbeld, gedanst en gesprongen.
Zoveel klanten geholpen, zoveel klanten vervloekt.
Zoveel prachtige creaties verkocht, zoveel misbaksels (van anderen dan) ook verkocht.
Zoveel zoveel zoveel vanalles en nog wa. Ik kan er boeken over schrijven.
Zoveel poen geschept, maaaaat!
Maar morgen is ‘t dus gedaan. Schluss. Streep eronder.
Moving on to the next one.
En in chronologische volgorde is dat:
- Op reis! – Zwaar arbeiten voor tweede zit – Thesis presenteren – En dan zien we weer wel
Vandaag in aflevering 2 van reisvoorbereidingen met ploempje:
Zeep, het hebbedingenzakje en nog veel meer zakjes.
Nog vier keer slapen en we zijn ribbedebie! De rugzak-inpakkerij komt dichterbij en dit zijn nog enkele dingetjes waar ik zeker aan moet denken:
:: Een speciaal zepeke gaan kopen. Ik doe dit voor elke reis (nuja, niet elk weekendje of skiverlofke, maar wel een grote/mooie/speciale reis). Dan zet ik mezelf in de Kruidvat voor het rek met showercreampjes en pik ik er eentje uit die ik nog nooit voordien heb gebruikt, liefst met een leuk kleurtje en dito geurtje.
Waarom? Wel, ik heb zoiets met geuren. Die kunnen toch soms een speciale sfeer oproepen, niet? Denk maar aan de geur van versgemaaid gras, van versgebakken frietjes, van ziekenhuisgangen, van de parfum van uw lief. Wel, ik verbind graag een unieke ervaring aan een uniek geurtje. Daarom de zeep.
Het leuke is dan, wanneer je na de reis, die bepaalde geur nog eens terug opsnuift. Een beetje zeep overhouden in het flesje is dus de boodschap.
:: Het hebbedingenzakje! In mijn geval is dit een very cool Kitsch Kitchen etuitje. Maar hoe het eruit ziet doet er eigenlijk niet echt toe, het is de inhoud die telt: hebbedingetjes. Het zijn prullen die anders toch maar verspreid zouden zitten over verschillende plekjes in broek- en rugzakzakken. Het zijn die voorverpakte dingetjes die je soms krijgt op het vliegtuig enzo. Het zijn eigenlijk rommeltjes die je onachtzaam zou weggooien maar waar je daarna weer op vloekt omdat je ze niet hebt bijgehouden. Het is vanalles wat, maar handig! Ik zeg het u!
Zo zit er in mijn hebbedingenzakje: vochtige doekjes, servetjes, wasspelden, rekkertjes, tandenstokers, zakjes peper en zout, dextrosuikertjes, een plastuit, colsonbandjes, touw, paperclips, een potloodje, plakkertjes, enzovoort.
:: Zakskes, zakskes en nog eens zakskes. Gouden tip, zeker voor een backpacker die zijn gerief een beetje proper en geordend wil houden. Omdat er niet altijd de mogelijkheid en plaats en tijd voor is om je hele rugzak uit te laden, pak ik alles in VERSCHILLENDE zakjes in. Zo kan je op de tast in je rugzak de verschillende geriefkes van elkaar onderscheiden door middel van de verschillende structuurtjes, textuurtjes of zelfs handvaten van de verschillende zakjes te herkennen.
Voila. En voor ik het hier kan afbollen, moet er eerst nog wat ander gerief ingepakt worden. Zoals daar is, de inboedel van m’n Hasselts kotje.
Ook in een miljoen verschillende zakjes vrees ik…
Nog 18 keer slapen, en het is weer zover! De vlieger op, richting some new adventures!
Ik kan niet wachten! Reizen, dat doe ik zo ongeveer het allerliefste denk ik!
En ja, achter al die zinnen mag een uitroepteken! Of twee zelfs!!
Maar bon, soit, dat is niet waar ik het over wilde hebben. Reizen mag dan nog zo plezant zijn, een goede voorbereiding is het halve werk. En voorzien zijn op tegenvallers, dat moeten we er helaas ook bijnemen.
Daarom deel ik gaarne mijn leuke en minder leuke reisvoorbereidingskes met u:
- Neem een kopie mee van al uw belangrijke documenten, voor en achterkant. (Hiermee bedoel ik vooral paspoort, rijbewijs, bankkaart en creditcard, en niét het garantiebewijs van uw microgolfoven ofzo, ook al is dat voor u een belangrijk document.) Zo heb je alle nummers en vervaldata bij de hand, moesten die documenten ooit verloren of gestolen geraken. Zorg er altijd voor dat die kopies recent zijn en zorg er ook voor dat je ze -oh, verrassing- apart van uw originele documenten bewaart.
Toen op een vorige reis mijn portefeuille + inhoud gestolen werd, was het voor mij, dankzij die kopies, een stukje cake om de mensen in Belgio al mijn kaarten te laten blokkeren en om de diefstal deftig aan te geven in het land waar ik mij bevond. Helaas.
- Een van mijn favoriete dingskes om bij te hebben op reis: een stuk of drie plastiek mapjes, zo van die insteekhoesjes. Dit is ten eerste handig wanneer het regent, om eender welk document droog te houden. Maar ten tweede is dit zeker zo bruikbaar voor mensen, zoals ik, die elk toegangsticketje, informatiefolderke, restaurantrekeningske of keispeciaal bladje van een zeldzame boom ofzo willen bijhouden. Gewoon, hupla, in het plastiekje, en achteraf genieten van het opnieuw samenstellen van de puzzel!
- Schaf uzelf een deftig zakmes aan. En vergeet het niet mee te nemen op reis. Ge zult zien, dat komt al-tijd van pas.
En ohja, als ge dan toch in de zakmessenwinkel zijt, neem dan ook ineens een Spork mee. Kost twee keer niks. Geen vragen. Gewoon doen.
Voila, voorlopig tot hier. Tot ergens in de komende 18 dagen.
Want er gaat mij ongetwijfeld nog veel te binnen schieten.
Soms he, als ik me weer eens op een autosnelweg ergens ter lande bevind.
En, ge kent dat wel, er zijn voor u ineens geen dichtbije auto’s meer
en achter u duurt het ook een paar honderd meter voor ge er een ziet verschijnen…
Dan sluipt soms het gedachtje door mijn hoofd:
“Wat als ik NU eens zou uitstappen en ne koprol in het midden van de baan zou doen?”
Zouden ze mij dan overrijden? Of zou ik snel genoeg zijn?
Allez, het is maar een gedachtje he.
Of heeft u dat ook soms, zo op een autosnelweg ergens ter lande?
Het is toch godgeklaagd zeker, ge kunt geen kant meer opkijken of er wordt een dikke vette spellingsfout onder uw neus gesmeerd, of erger nog, een dt-fout. Dat zoiets in een briefje van een kind of een analfabeet gebeurt, tot daar aan toe. Dat het zelfs nog bij volwassenen gebeurt die geen uitgebreide ‘taal-opleiding’ kregen of die werken in een sector waar geen kat zoiets ziet, ja zelfs tot dààr aan toe. Maar eens je begint met een blog of enige andere vorm van iksmijtmijnschrijfselsophetwereldwijdewinternet, of sterker nog, wanneer je een functie hebt in de communicatie-getinte sector, zorgt er dan toch alstublieft is efkes voor dat ge zonder fouten kunt schrijven!
Om deze post verder te stofferen was ik eigenlijk van plan om een tijdje de zotste overtredingen van spellingsregels in kaart te brengen, zowel van online als van printmedia, om zo deze post zwaar te onderbouwen.
Maar, de tijd dringt!
En voorkomen is beter dan genezen.
Daarom leg ik u graag uit hoe ge uw leven dt-fouten-loos doorkomt, en dat alles in slechts TWEE REGELS, ook wel ‘trucs van luie Sjarel’ genoemd.
REGEL 1: Vervangt voor ge begint
Vervang het te vervoegen werkwoord door een ander werkwoord, zoals maken of fietsen. Plaats vervolgens dit andere werkwoord in de zin (ook al klopt die daardoor eventjes niet meer) en ontdek zo welke uitgang je aan de stam (infinitief zonder ‘en’) van het werkwoord moet toevoegen.
:: tegenwoordige tijd :: hij [worden] ziek → hij fietst ziek → stam + t → hij wordt ziek
:: verleden tijd :: hij [haten] regen → hij maakte regen → stam + te → hij haatte regen
REGEL 2: De goeien ouwe verleden tijd
Voor voltooide deelwoorden: kijk naar de vervoeging van de verleden tijd van dat werkwoord.
:: het heeft me [raken] → vt = raakte, met een t dus → het heeft me geraakt
:: de plaat werd [draaien] → vt = draaide, met een d dus → de plaat werd gedraaid
Het is zo simpel, ik zeg het u!
… kunnen we net zo goed nog wat verder doen!
En zo blies ze haar blogje nieuw leven in,
op de avond dat ze besliste wat ze zou willen zal worden.
Gesterkt door de woorden van Patrick Pinchart, gevonden op vacature.com:
De Franse benaming van de job, concepteur-rédacteur, dekt volgens mij beter de lading dan de Engelse term copywriter. Het vak bestaat immers vooral uit het vinden van ideeën en de juiste woorden om die tot uiting te brengen.
…
Net zoals voor alle creatieve functies denk ik dat je in staat moet zijn tot emotie, verwondering, verbazing, vervoering. Je moet nieuwsgierig zijn en niet alleen naar wat er binnen het vak gebeurt. Je moet constant je horizonten verruimen, je aan alle mogelijke bronnen laven, anders droogt je inspiratie snel op. Je moet open staan voor wat er in de wereld gebeurt, op cultureel vlak natuurlijk, maar ook inzake economie, politiek, samenleving.
Verder vereist het vak een aantal tegenstrijdige kwaliteiten: je moet blijk geven van fantasie, verbeelding en creativiteit om ideeën te zoeken, maar tegelijk in staat zijn rationeel, logisch te denken en met beide voeten op de grond te blijven om die ideeën te kunnen verkopen. Een copy moet een goeie pen hebben, zijn eigen taal en liefst nog een paar andere beheersen. Want het werk van alledag bestaat niet alleen uit grote en mooie concepten die voor zichzelf spreken; het omvat een veel groter aantal brochures, folders en publireportages waar veel meer woorden aan te pas komen. Je kunt dus maar beter van schrijven houden. Dat zeg ik er liever bij, want het is niet altijd evident voor alle kandidaten.
…
En om copy te worden is er een voorwaarde: je moet van taal houden en ze goed genoeg beheersen om ze met de voeten te durven treden. En die liefde kun je niet leren, nergens. Als je door die passie gebeten bent, bezit je al de meest essentiële kwaliteit en kan je er je beroep van maken.
En ze zei tegen haar lief op den MSN (terwijl ze in haar binnenste euforisch rondsprong en roeping-gevonden-hebbende vreugdekreten uitriep):
ploempje zegt:
komaan hallo, ik heb echt wel hét perfecte profiel
En ze plande zaterdag 6 juni een uitje naar de Lange Leemstraat in Antwerpen, tussen 14u en 17u, that is.
Vooraf alle mogelijke informatie opgezocht over Pokens, Twitter, Facebook en weblogs. iPhone geleend van een kennis. RSS-feeds nagekeken. Batterij van camera opgeladen, memorycard gecheckt én lens proper gemaakt. Ik was klaar voor mijn gesprek met een Sony Vaio-aanbiddende Girl Geek.
Ik zit in Brussel op een terras. Terwijl ik nog net een Twitpik van Manneken Pis probeer te posten, zie ik ze in de verte aankomen. De wind in de haren, zon op de snoet. Geen roosje van akker of lelientje van de kelder kan tegen dit ploempje op. Ik word enthousiast begroet en terwijl ze nog snel het stuifmeel van haar jasje veegt, zet ze zich bij mij aan tafel.
HOMU: Klaar voor dit uiterst diepgaande gesprek waarin ik tot in de broncode van je 7 hoofdzonden zal doortasten?
GG: Yes, all my base are belong to you! En als flauwe grappenmakerij een zonde was dan gingen we alvast allebei naar de hel. Fire away!
HOOGMOED
HOMU: Als ik weblogs of Twitterberichten lees, vind ik vaak dat er nogal wat aandachtszoekers of egotrippers zitten in dat wereldje. Ik voel persoonlijk niet echt de behoefte om met de hele wereld te delen dat ik net een koffietje heb gedronken. Waarom doe jij het?
GG: Om die Sony Vaio te winnen tiens.
HOMU: Point taken.
HEBZUCHT
HOMU: Vraag me niet van wie, maar ik heb vernomen dat er nog een andere reden schuilt achter jouw blogpost om die Sony Vaio te veroveren…
GG: (lacht luidop) Dat klopt! Van wie heb je dat gehoord??
HOMU: Dat zal ik je vertellen als je ons het verhaal vertelt.
GG: Allez, vooruit dan maar. Het zit zo, de avond van de vorige Girl Geek Dinner in Antwerpen had ik, zoals traditie het wil, met een andere, zeer vurige Girl Geek afgesproken. Ze moest zich eerst nog omkleden bij mij thuis. Ze twijfelde toen nog tussen twee outfits. Terwijl zij zich in het ene kleedje hees, wriemelde ik mij in het andere. Gewoon, om eens te zien of ik erin zou geraken enzo. Maar je had het moeten zien, ook al zeg ik het zelf, het stond mij echt ongelofelijk goed. Ik was dus door het dolle heen. Bleek dat ze het in een winkel bij ons in de buurt had gekocht en dat het niet eens zo duur was. Waarop ik meteen met mezelf afsprak om ook eens zo snel mogelijk in die winkel te gaan zien. Later die avond, op de Girl Geek Dinner, hoorden we dat er een Sony Vaio te winnen was. Impulsief floepte ik eruit dat, als ik die Sony Vaio zou winnen, dat ik die dan met haar zou wisselen voor haar kleedje.
HOMU: Maar dat zou ik eerder naastenliefde of lompheid noemen! Het gaat hier over hebzucht. Komt er nog een zondig staartje aan dit verhaal?
GG: Natuurlijk. Toen kwam de “truc met de sacoche”. De sacoche was geen manspersoon in dit geval, maar wel een echt, piepklein sacocheke. Ik schat dat het ding zo’n 8 inch breed was ofzo. En daar kwam dan die miniPC uit! Ik had een USBstick of een mp3-speler verwacht, maar nee, het was een volledig baby-computertje met alles erop en eraan. Hij was zó klein maar zó schattig en handig.
Vanaf dat moment had ik al spijt van mijn uitspraak. Ik wou alles tegelijk, het kleedje én het PC’tje! Geen sprake van dat ik die Sony Vaio zou afgeven. Nee, ik zou met het uitgespaarde geld dat kleedje wel zelf gaan kopen!
JALOERSHEID
HOMU: De volgende hoofdzonde die normaalgezien aan bod zou komen is jaloersheid. Maar dat heb je in je vorige antwoord ook al goed geïllu…
GG: (onderbreekt vraag) Jaloers zijn, ik!? Nee hoor, ik zou anderen jaloers màken. Die Sony Vaio komt vanaf nu mee naar élke Girl Geek Dinner en ik tag al mijn Tweets en blogposts met #writtenfrommysonyvaio. (gniffelt)
GULZIGHEID
HOMU: Ik stel voor dat we deze vraag even overslaan tot je mond weer leeg is…
GG: Zew nu nie da je die westjes op uw bowd now wing oweten he.
WOEDE
HOMU: Woede, volgende hoofdzonde. Weet jij soms een goede invalshoek om dit aan die Sony Vaio te koppelen?
GG: Laat dat maar aan mij over. Woede: Die prachtige, superhandige Sony Vaio zou mij veel woede kunnen besparen. Hoe zou hij dit kunnen doen? Wel, ik ga nogal graag op reis en voornamelijk wanneer ik op reis ben, hou ik graag verslagen en foto’s bij op mijn blog. Helaas is er in veel internetcafés een te trage verbinding of is het er te druk, met als gevolg dat mijn blog nooit deftig geüpdate geraakt. Vorig jaar tourde ik door Australië met een vriendin die haar pocketPC bijhad. Zij kon tijdens elk dood momentje haar blogverslagen typen en fotootjes verkleinen. Vanaf het moment dat we dan ergens internetverbinding hadden, kon zij op 2 minuutjes alles online zetten. En zo’n Sony Vaio weegt zelfs maar 600 gram, ideaal attribuut voor de backpacker dus!
Dat we er ‘flashpackers’ door werden genoemd, vond ik zelfs bijna een compliment. (lacht)
Aangezien de Sony Vaio ook een SD-kaartsleuf heeft zou ik er zelfs een backup op kunnen zetten van de foto’s op mijn camera. Want die werd vorig jaar gestolen, vol met… (krijgt het moeilijk) vol met Australische herinneringen die ik nu nooit zal terugzien.
ONKUISHEID
HOMU: De leukste hoofdzonde om de pieren uit je neus te halen. Vertel ons alles wat we willen weten over jouw onkuisheid.
GG: Het is me een raadsel waarom je daar zo geïnteresseerd in zou zijn, maar omdat je aandringt… Het klopt, ik ben nogal onkuis. Het toetsenbord van mijn computer zit vaak vol kruimels, op het scherm hangt regelmatig een dikke laag stof en de muis blijft soms plakken in een opgedroogde colavlek.
Maar zo’n Sony Vaio in mijn leven zou nogal een verandering teweeg brengen. Met één veeg van een wattenstaafje is dat mormeltje weer onberispelijk schoon. Ja, ik zou nogal tijd winnen die ik anders aan kuisheid zou moeten spenderen.
TRAAGHEID
HOMU: In het multimediawereldje kan je je het misschien moeilijk veroorloven, maar ben je weleens traag of lui?
GG: Ik beken, ik ben schuldig. Daardoor miste ik een tijdje geleden bijna de Girl Geek shopping trip naar Londen. Ik had veel te lang geslapen, en had zo de aankondiging van Clo gemist dat de registratiepagina zou openen.
Gelukkig is alles nog goed gekomen, want een BGGD missen, dat zou pas een zonde zijn!
Elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen of activiteiten berust op toeval.
First things first:
“Your Curiosity Will Cost You One Donation For The Royal Flying Doctor Thank You”
Hahaaaa!!! Not quite there yet, but at least SOMEONE got the hint in my previous post 
Now change one other word into something more easy and you’ll be fine!
Ok so here I am again, after the 5week trip of my life, in Casa Charlie Brookes, Melbourne, Australia, the world, the universe!
I arrived here 2 days ago so since my last post a looooot of things happened, I’m about to tell you guys about it right noooowwwww:
:: 4th September :: Blue Mountains ::
We (Mattias and me) left on a roadtrip to the Blue Mountains, the trip was supposed to take us about one hour but it took a liiiiittle bit longer because of stupid Sydneytraffic and this and that…
So after the loooong drive we arrived in Katoomba at Echo Point. It’s a point where you have beautiful view over the Blue Mountains and from where we saw the rock formation called The Three Sisters. (They’re called blue because of the blueish mist that hangs over the mountains in summer because of the eucalyptusoil that evaporates) (and that’s a very bad translation but you get the point I hope )
The Three Sisters @ Blue Mountains
After that we did a nice walk to Leura Falls and some other magnificent lookoutpoints.
When we got back to Katoomba we did some winetasting and bought our host for the next evening a nice bottle of wine there.
Then it was already time to head back to Sydney, after another verrrry long and dark ride we got back into the city, had dinner and when we headed back to the trainstation we passed by an UNBELIEVABLY BEAUTIFUL view of Sydney by night.
Sydney by night
:: 5th September :: FIREALARM@YHA , Sydney Aquarium and visit to Brigitte ::
During the night in my hostel, YHA Railway Square, I woke up from a strange but very loud noise, I couldn’t believe my own ears when I realised what it was… FIREALARM
There must must be something setting-off-firealarms in the air when I’m around…
(for those of you who only joined the Marijke fanclub after Sweden: click here and here)
Anyway, there wasn’t really a fire, but I got to see Sydney by night sooner than I thought
YHA Railway Square @ Sydney
The next morning the weather was sooo bad, it was pouring, raining cats and dogs!!!
It was good that our schedule for the day didn’t include a lot of outside things…
I went to the Sydney Aquarium and Mattias paid a visit to the Maritime Museum because he had already been to the Aquarium.
Sydney Aquarium
The Aquarium was pretty impressive, they also had 2 big outside tanks, one with seals and the other one with sharks and seaturtles. But to me the most impressive one was the last one “The Great Barrier Reef Theatre”, it was MASSIVE! In it were a looooooot of schools of different colourful fish, corals and some sharks, there was even a diver inthere, answering questions from the audience, pretty cool.
After our aquqrium/museumtrips it was still rainingrainingraining outside so we had a quick lunch and around 3PM we decided to leave to go to Brigitte’s house, she lives in a suburb of Sydney but we figured it might take us an hour to get there… So first we took the train to Mattias’ car and then the car to Westleigh, IN SYDNEY RUSHHOUR… We arrived there at 4.30PM! 1,5h!!! Can you believe it!
Anyway, we had a very warm welcome at Brigitte’s house where we met her husband and their 3 children. I had seen her only once when she was in Belgium 5 years ago but I couldn’t have recognized her when I would have seen her on the street…
We talked and talked and talked, in our Flemish-English mix of languages. But we agreed that English was the easiest to say the things we wanted to say, even after only 5 weeks I have to admit that I’m starting to think in English. After dinner we also met a South-African friend from Brigitte and we played on the Wii with the children, soooo funny!
It was already around 1AM when we left the Brigitte’s house, we had a great evening but I had to get up the next morning at 6AM so it was time! I was a bit worried because having no cellphone means having no decent alarm clock… Thank God for the (very silent) alarm on the iPod though!
:: 6th September :: Sydney – Canberra – Jindabyne ::
I got picked up in the city to leave on my last tour which would take me from Sydney to Melbourne in 3 days. The group for this tour was absolutely brilliant. There were 2 Mexican women and a Spanish guy, y mucho Espanol es siempre muy bien! There was also a girl from Haaaasseeeeeeeeeeeeelllt! So I got to practice my second favourite dialect in the world again, can’t wait to be back there AND we had the same awesome tourguide who I had 3 days before on the trip from the surfcamp to Sydney.
First stop on our roadtrip: ACT (Australian Capital Territory) Canberra!
This is the capital of Australia, (no it’s NOT Sydney!) but except the Parliament House and some embassies, there’s not much to see there…
We paid a visit to the Parliament House, saw the house of representatives, the senate, climbed up the roof, saw a flag that could cover a doubledecker bus, had a great view over the city (whose structure is very similar to Washington DC, all the “monuments” on one line) and then left again.
Ahja, another stop in Canberra was the Australian War Memorial. Very BIG and impressive museum about the ANZAC (Australia and New Zealand Army Corps) in the Great Wars. A lot of them fought (and died) “in Flanders Fields” so it was kind of strange to see so many familiar Flemish names there.
After Canberra we headed of to the town where we were gonna spend the night, Jindabyne.
This is a town where a lot of Australians come in winter because it’s so close to the ski-areas. Very funny to see all the skishops and stores that we usually see in France or Germany, but now in Australia
The guide also told us it was right next to Lake Jindabyne but when we arrived it was already dark so there was no Lake to be seen… We would only find out the next morning how close we were.
:: 7th September :: Jindabyne – Perisher Blue – Lakes Entrance ::
Time to get up, open the curtains and…
WWWHHOOOOOWWW!! There was a huuuuuge lake right behind our hotel! Welcome to Jindabyne
After breakfast we left to the biggest ski-area in Australia, Perisher Blue.
YES! I saw snow in Australia. Even more, I saw people skiing, snowboarding, skilifts, the whooooole skithing going on in Australia!
I said to myself, can this be the same country from the koalas, the crocodiles, the shark, the vast desert, the outback, …? Pretty strange, but yes!
We only had 1,5h to spend there so no skiing for me, but we did go “snowtubing”.
I have to go now, I’ll finish this very exciting post laterrrr and try to add some pictures.
