“Het leven is een soep

26Jun09

en wij zijn de ballekes”, zei mijn lief deze week nog toen we waren aan het filosoferen over hoe het leven voorbijvliegt.

En het vliegt. Manmanman toch. Ik ben begot nog groen achter m’n oren en ik besef dat al zo hard. En deze week eens zo hard:

:: Mijn tweejarige kotcarrière is ten einde gekomen. Ik miste het nooit echt op de momenten dat ik thuis zat, ik vond het nooit spijtig wanneer ik vrijdags naar huis moest, ik heb er geen keisupergoeie vrienden voor het leven gemaakt. Ik was er dus nooit echt zwaar van onder de indruk op het moment zelf. Ik vond dat maar normaal, ge gaat een tijdje ergens anders in een kamertje wonen, om daar te studeren. (Misschien ligt het ook aan mijn Erasmus-ervaring. Dan was Hasselt wel een tikje minder indrukwekkend dan Zweden.)

Pas op, niet dat ik er niet graag zat. Verre van zelfs. Ik heb ervan genoten. Maar zoals ik dus al zei, niet superuitbundig enzo.

Maar deze laatste week, die heeft toch wel een kropje in m’n keel doen komen. Beseffen dat ge uw persoonlijk buitenverblijfje aan het leeghalen zijt, om weer onder een dak te gaan leven met mama en papa en zus. Jakkie. En al die zotte vriendjes achterlaten, en die keuken waar ge uwen afwas al eens een weekje uit het oog kon verliezen, en die vloer die toch wel verdekke hard kraakte. Ik zal het missen.

:: En morgen, morgen komt mijn zesjarige weekendjobcarrière aan zijn einde.
Manneke toch, zoveel avonturen die we daar meemaakten!
Zoveel (uit)gelachen, zoveel gebleit.
Zoveel gezongen, gebabbeld, gedanst en gesprongen.
Zoveel klanten geholpen, zoveel klanten vervloekt.
Zoveel prachtige creaties verkocht, zoveel misbaksels (van anderen dan) ook verkocht.
Zoveel zoveel zoveel vanalles en nog wa. Ik kan er boeken over schrijven.
Zoveel poen geschept, maaaaat!

Maar morgen is ‘t dus gedaan. Schluss. Streep eronder.
Moving on to the next one.

En in chronologische volgorde is dat:
- Op reis! – Zwaar arbeiten voor tweede zit – Thesis presenteren – En dan zien we weer wel

Filed under: Verslag van onze reporter ter plaatse   |  Leave a Comment