En we gingen ook eens naar Tignes

13apr11

Zo gaat dat…
als uwen baas een foutje maakt in de uurrooster en ge plots 3 dagen vrij zijt,
als ge weet dat ge op bezoek kunt bij een toffe collega,
als de sneeuw in uw eigen skigebied niet veel meer voorstelt,
… dan gaat ge op een ander.

Dus hop, we deden weer van autostop. Ski’s en skibotten op de schouder,
duim in de lucht! Bestemming: Tignes.

Tignes ligt op een goei uurke hiervandaan. Belangrijke knooppunten onderweg: Aime, Bourg Saint Maurice en vandaar de bergpas op naar Tignes. Het duurde efkes voor ik, hier vlak voor ons hotel, een lift kon scoren. Met als resultaat een uitlachende Frank die ik nog net hoorde roepen: “Leuk he, dat liften! Hahahaha.”
Ja het klopt, Tignes is niet bij de deur. En met die ski’s die ik bijhad, zag het er misschien lift-afschrikkend uit. Dus die eerste 10 minuten die ik daar stond te wachten, waren de meest zenuwslopende. Maaaarrrr! Toen kwam daar algauw lift numero uno, een sympathiek koppel uit Annecy. Ze brachten me tot in Aime (knooppunt 1!). Vandaar vond ik een lift naar Bourg Saint Maurice (knooppunt 2!) en voor ik het wist zat in m’n laatste liftauto die me helemaal tot in Tignes zou brengen. Tot m’n eigen verbazing stond ik dus op anderhalf uur op m’n bestemming. Eitje!

Logement was voor mij geregeld in het hotel bij de collega’s. Ook al zo zalig. Pak maar een kamer, doe alsof ge thuis zijt, neem maar eten en drank, zet u efkes in de zetel. Allemaal geen probleem.

Maar bon, we waren dus gekomen om te skiën, mét bekend gezelschap. Enkele sms’jes, skiliften en een skipas later stond ik aan de “Grande Motte” te wachten op collega Bjorn. Ontzettend tof om een bekend gezicht te zien!

Een stevig half skidagske later, zat ik alweer uit te puffen op het terras van het hotel. Boenk in de zon, ‘t moet daar makkelijk 30 graden geweest zijn. Op dat moment voelde ik mij écht op vakantie. Weg van dat skigebied dat ik al op m’n duimke ken, weg van dat hotel waar ik zelf altijd moet werken, weg van onze hotelgasten die u te pas en te pas aanspreken met de meest belachelijke vragen. Genieten!
En toen m’n Tignese collega’s dan ook nog eens vroeger of ik soms zin had om mee te eten, ‘t waren die avond frietjes met ribbekes, werd het vakantiegevoel en het met m’n gat in de boter gevallen-gevoel werd enkel maar groter :)

Die avond werd er nog een stevig stapke in Tignes gezet en de volgende dag namen de collega’s me verder mee op ontdekkingstocht door het fantastische skigebied van Tignes. Wat een wereld van verschil met wat ik hier gewoon ben. Er rijden daar (heel de nacht!) bussen door ‘t stadje, overal is volk, al vanaf ‘s middags staan er daar DJ’s te spelen op de terraskes… Een impressie:

Enfin soit, alle zaligheid op een stokje, m’n verlof was ten einde. De lifttocht terug naar La Plagne was er weer eentje om in te kaderen. Vlot, efficiënt, snel, efkes een bijna dood ervaring gehad toen er een stevig handrembochtje aan te pas kwam, maar voor de rest geen klagen. Ik stond opnieuw sneller dan gedacht op m’n bestemming, en dat was deze keer weer de thuisbasis. Allez ja, “thuisbasis”, voor de komende 2 weken toch nog.

Want op 25 april is ‘t zover. Dan is het tijd om dit avontuur achter me te laten en terug te keren naar de échte thuisbasis. Jeuj!

Gearchiveerd onder:LA PLAGNE 2010-2011   |  2 Comments