Hop, die blog vanonder ’t stof!

Op de 12e van de afgelopen maand begon een klein wintertje. Efkes kil in mijn hoofd, kil in mijn hart. Gelukkig begon op de 21e van afgelopen maand dan weer de lente. Lente in mijn lijf, lente in mijn hart. En aan mijn hart ga ik het zeker niet laten komen, aha! Dus ik begon met een videoprojectje. Gewoon wat random dinges filmen, hier en daar. Dinges die me goedgezind maken, met een muziekje eronder dat me goedgezind maakt. En meer moet dat niet zijn.

Ik zag auto’s in de file, auto’s uit de file, een kindje op een terras, een slak in mijnen hof, schoonouders in mijnen hof, een hondje helaas niet in mijnen hof, een doctor in de medische wetenschappen, grieten op rolschaatsen en zoveel meer.

Dit was maart 2014. Of toch de laatste 10 dagen ervan.

Ohja, bedankt voor de mosterd, Lilith!


De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:


Shampoo

04Nov11

Hier zitten we dan, in Chiang Mai. Onder een houten pagode, zwembadje ernaast, beetje uitrusten met onze groep. ’t Is hier een miljoen graden ofzo.
Ben aan het tokkelen op m’n iPhoneke, dus alvast m’n excuses moesten er schrijffouten in m’n schrijfsel kruipen.

We zijn vandaag exact een week in Thailand, waarvan we ondertussen een dag of zes onderweg zijn met onze toergroep. Een maffe bende met een nog maffere gids. Hij heet Bowling.
Ge kunt u ongetwijfeld onze gezichten voorstellen toen hij z’n naam zei :)
“Is because my father play bowling a lot when I was born…”
En als ik u dan ook nog eens vertel dat hij ook een zus heeft én dat z’n ouders een kapsalon hadden toen zij geboren werd, dan kunt ge ongetwijfeld raden hoe zij heet :)

In de groep zijn we met 11. 2 Schotse grieten, 1 Canadese, 1 Kiwi, 2 London girls, 1 London boy, een koppel uit München (die ik me al volleeeedig in hun Oktoberfestoutfitje kan voorstellen) en dan the Belgian connection ofcourse.

Bon, we zijn dus vorige week begonnen in Bangkok.
Broeierig heet daar! En druk! ‘k Vond het niet echt de meest aangename stad, maar er draaiden ook wel een paar dingen in de soep vanwege ‘the floods’, misschien komt het daardoor.
Niet dat we zelf IN de overstroming hebben gezeten, maar er waren wel vaak delen van de stad niet toegankelijk doordat de straten daar blank stonden. En dat was dus telkens planning aanpassen. Maar: sabai sabai (da’s Thais voor ‘rustigaan’) we komen nog 2 keer terug in Bangkok, dus er is nog tijd om vanalles te zien en doen.

Wat we wel al deden: The Golden Buddha (grootste gouden Boedhabeeld van Thailand) en the Grand Palace.

Zoveel pracht en praal, maf om te zien. En wat een vriendelijkheid en respect bij de mensen! Daar zouden wij in het westen ook wat van mogen overnemen.

Na Bangkok namen we de nachtbus (want alle treinen waren/zijn afgeschaft wegens the floods) naar Chiang Mai in ’t noorden.

We bezochten Tiger Kingdom waar we knuffelden met tijgers. En daarna beklommen we alle 306 trappen naar de tempel van Doi Suthep waar we gezegend werden met holy water en een holy rope ontvingen van een monnik. Bowling’s tip: “I suggest you keep it on until the end of this trip.” Zo gezegd, zo gedaan. We gaan graag mee in dat zalige geloof/bijgelovigheid van de Thai.

Van daaruit hebben we een driedaagse trektocht gedaan in de jungle. Overnachten deden we bij plaatselijke bergvolkjes, onszelf transporteren deden we te voet, op de rug van een olifant of op een bamboeraft.
Ja ge maakt wat mee :)

Vandaag is het een rustig dagske. We komen net terug van een Thai cooking class (lekkkeeeerrr!) en dadelijk gaan we ons eens goed onder handen laten nemen tijdens een Thaise massage.

Verder op ’t porgramma: tot zondag zitten we opnieuw Bangkok, daarna zakken we af naar het zuiden/eilandjes/stranden… Hmm!

Zweterige groeten!


Sawadee ka!

25Okt11

Vanaf komende vrijdag zeg ik zo goeiendag tegen de mensen.
Gedurende 3 weken + 1 dag.
Of ’t kan ook sawadee blub zijn. Of blubwadee blub. Dat zien we dan nog wel…

Volledig volgens mijn zelfuitgevonden reistraditie hoort daar dus weer een reis-knipsel-anekdoten-kribbel-krabbelboek bij. Ook al volledig volgens traditie, is dat een Moleskine schriftje. En zo geschiedde dat ik daar vorige week weer stond, voor het Moleskine rekske in den Ava.

En volledig niet volgens traditie, begon ik zowaar te twijfelen aan de kleur van m’n schriftje. Dat was altijd al zwart geweest.
Maar nu was daar plots datzelfde schriftje – met een rooode kaft! En het lachte zo lief naar mij.

Jamaarja, dat kon ik toch niet maken. Al mijn andere schriftjes zijn zwart. En die gaan ooit allemaal broederlijk naast elkaar in een boekenrek belanden. En zo’n rood exemplaar daartussen, dat zou veel te hard afsteken. Dat wou ik bewaren voor een echt héle speciale reis ofzo. Hmm… twijfeelll!

Soit, ik kocht dus het rode exemplaar.
En ik maakte er een prachtig covertje voor:

Thailand moleskine
En ge gelooft nooooit hoe de vlag van Thailand eruit ziet :)

Echtig waar, ik wist dat niet op voorhand.

Wat ik wel op voorhand weet, is dat het weer gevuld gaat worden met ongelofeloze avonturen. Niet enkel van mezelf, maar ook van m’n partner in globetrotting crime: Britt. En zij doet er nog een schepje bovenop. Want na Thailand, gaat ze door naar Australië, Zuid-Amerika en Mexico.
En dan zeggen ze iets van mij :)
Volg haar dus. En wel hier: brittoprondrit.blogspot.com


heb ik uitgeslapen, ben ik gaan uitwaaien bij de paardjes in de Polder en heb ik lekker gekookt voor mezelf.

Maar zal ik dat volgend jaar nog weten? Ja! Dankzij Facebook en zijn nieuwe feature “on this day in…” kunt ge tegenwoordig terugkijken op wat ge exact 1 (of 2 of 3…) jaar geleden aan het doen waart. Of toch datgene wat ge daarvan op Facebook hebt gezwierd.
Dankzij die flashbacks heb ik de voorbije weken mijn horror-statusupdates weer allemaal zien voorbij komen van mijn horror-afstudeerperiode. Gelukkig wel met een goeie afsluiter, waarvan hieronder een screenshotje.

En kijk wat er daaronder opdook. Een momentopname van exact 1 jaar daarna.
(ik was daar dus bij he, op die trein)

On this day

Het kan toch nogal verkeren, niwaar?
Het ene jaar nog zwaar aan ’t afzien voor dat onnozel diploma, en het jaar daarop vlotjes naar Zweden met vriendjes die ik 1 jaar daarvoor nog niet eens kende.
(En weten dat ik het jaar dààrvoor nog in Australië zat. Dat ook nog ja.)

Allez, ik word daar een beetje week van.

’t Is effe stilstaan bij hoeveel er op 1 jaar kan gebeuren.
En da’s veel. Gelukkig maar.

On to the next one!


Mmm Zweden

19Mei11

Emma, wat doet ge mij toch allemaal aan!
Gij met uwe veel te hippe blog vol Zweedse dagdromerij…

Zo van die postjes bijvoorbeeld, die moet ge er écht niet te veel opzetten.
Want anders ben ik direct terug weg.

Zucht.

#zwedenblues


Ik besef het nog niet echt, maar vandaag is m’n laatste dag in de bergen. VANDAAG!

‘k Had altijd gedacht dat ik op ’t einde nog eens een goei lang vertelseltje zou doen met een soort kritische maar humoristische samenvatting van het seizoen. Compleet gestoffeerd met anekdotes en foto’s en onnozele beschrijvingen van mensen en situaties. Maar bon, niet dus.
‘k Zou niet weten waar te beginnen, en nog minder waar te eindigen. We hebben hier zoveel gezien, zoveel meegemaakt. Met de gasten, met ons team, met onze managers, met de organisatie op zich, …
Zoveel mensen, zoveel situaties. Elke week een nieuwe lading en nieuwe stoten.
En er waren heel veel leuke momenten, dat zeker. Maar ook absurditeiten en een heleboel wanpraktijken waar ik een vuil boekske over zou kunnen opendoen.
Maar bon, niet dus.

Laat ik het dan eens hebben over het enige unieke feit dat wél elke week terugkwam. No matter what, ze waren er al-tijd: dé vragen.

Dé vragen zijn vragen die een geïnteresseerd mens zich stelt bij het betreden van een hotel waar mensen werken die daar voor het hele seizoen wonen. En vermits we dé vragen zo’n 5000 keer hebben moeten aanhoren, waren onze gasten blijkbaar bijzonder geïnteresseerde mensen.

5000 zegt ge? Ja, 5000!
40 gasten per week (gemiddeld he)
x 17 weken
x 1 vraag per persoon (wat veuls te weinig is, maar soit)
x 7 teamleden om daarmee lastig te vallen
= 4760 (afronden naar 5000 kan echt geen rekenfout zijn, geloof me vrij)

En wat waren die vragen dan zoal? Allow me to illustrate met enkele dialoogskes waarbij zowel het standaardantwoord wordt weergegeven, als het antwoord dat ik met een megafoon in hun oor had willen brullen. (W = wudder / Z = zudder)

Z: En zitten jullie hier dan al een heel seizoen?
W: Ja mevrouw.
(W in de megafoonversie: Neeje madam, wij zijn halverwege het seizoen pas gekomen, die eerste weken hebben we de gasten hunne plan laten trekken.)

Z: En hoelang zitten jullie hier dan al?
W: Vanaf half december, mevrouw.
(Vanaf het begin van ’t seizoen he madam, da hebde just gevraagd. En wanneer denkte dat da was? Augustus, september? Neeje! Dan ligt er nog gene sneeuw he, da zou ni gaan he. Denkt na astemblief is wa logisch na.)

Z: En tot hoelang zitten jullie hier dan nog?
W: Nog tot eind april mevrouw.
(Totdat het seizoen gedaan is he madam. En wanneer denkte da da is he? Juuust, als de sneeuw is gesmolten. Ge begint er te komen met dat logisch denken.)

Z: En is het een beetje meegevallen?
W: Ja hoor mevrouw.
(Als gij nu niet net voor de 4999e keer dezelfde vraag had gesteld he madam, dàn had het misschien nog een beetje meegevallen ja.)

Z: En gaat ge dan in uw vrije tijd af en toe skiën?
W: Ja hoor mevrouw, elk vrij momentje he.
(Neeje, in mijne vrije tijd hang ik hier wa rond en vraag ik of ik nog met iets kan helpen… Madam, enfin, daarvoor zijn we hier he, skiën!)

Z: En wat doet ge dan in de zomer?
W: Terug gaan werken in België mevrouw.
(Bwoa, beetje geiten melken en groentjes verbouwen he madam. Jaja, echt waar, ik zorg voor m’n eigen voedsel en ik wacht op het volgend seizoen tot ik weer de bergen in kan trekken en me kan laten onderhouden door Skiworld.)

Z: (over Kutcha, de hond van Frank en Marloes) Hoort die hond bij het hotel?
W: Nee hoor mevrouw, die is van Frank en Marloes.
(Ja madam, die hond hoort bij het hotel. Elk seizoen krijgt die nieuwe baasjes en die vindt dat allemaal dik in orde. En in ’t tussenseizoen, wanneer het hotel een paar maanden gesloten is, dan laten we hier wat eten achter in den diepvries he.)

Soit, ze zijn geïnteresseerd he, ge kunt dat de mensen niet kwalijk nemen.
Maar ik ben blij dat ik ervan af ben.

En dan smeer ik nu alvast m’n beentjes in, want vanaf morgen zal het al
“Ennn, oewast!? Allez, verteldis!” zijn wat de klok slaat.
Maar ik zal met veel plezier antwoorden. Nuja, de eerste 5000 keer dan toch :)